ECLI:NL:RBNNE:2026:4524

Locatie Leeuwarden

Parketnummer: 18-225969-25

Vonnis van de meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken d.d. 20 oktober 2026 in de zaak van het Openbaar Ministerie tegen de verdachte

geboren op [geboortedatum] 1974 te [geboorteplaats] , wonende te [adres] ,

thans gedetineerd te [instelling] .

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 6 oktober 2026. Verdachte is verschenen, bijgestaan door mr. J.P.W. Nijboer, advocaat te Utrecht. Het Openbaar Ministerie is ter terechtzitting vertegenwoordigd door mr. S. Zoer.

Geldigheid van de dagvaarding

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de dagvaarding partieel nietig moet worden verklaard en heeft daartoe het volgende aangevoerd. In de tenlastelegging staat als belagingshandeling genoemd dat “verdachte bedreigende of beledigende mailberichten naar [slachtoffer 1] heeft gestuurd”. Het is volgens de verdediging onduidelijk op welke emailberichten wordt gedoeld. Dit onderdeel van de tenlastelegging is daarom onvoldoende concreet, waardoor het onduidelijk is tegen welk verwijt verdachte zich moet verweren.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat de tekst van de tenlastelegging op dit onderdeel voldoende feitelijk en concreet is. Het versturen van mailberichten is een typische belagingshandeling die ziet op het oogmerk om te dwingen iets te doen, niet te doen, te dulden en/of vrees aan te jagen.1 Het is duidelijk op welke handelingen daarmee wordt gedoeld. Temeer nu zich in het dossier slechts een overzichtelijk aantal emailberichten bevinden die verdachte naar aangeefster [slachtoffer 1] zou hebben verstuurd. Deze emailberichten zijn bovendien verdachte tijdens het onderzoek ter terechtzitting voorgehouden. De rechtsopvatting dat de tekst van de tenlastelegging een verwijzing naar de specifieke emailberichten moet bevatten is naar het oordeel van de rechtbank onjuist. De rechtbank verwerpt het verweer dat de dagvaarding partieel nietig moet worden verklaard.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich preliminair op het standpunt gesteld dat het Openbaar Ministerie deels niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vervolging en heeft daartoe het volgende aangevoerd. Het ten laste gelegde onder 1 betreft belaging. De tekst van de tenlastelegging is geredigeerd als belaging van [slachtoffer 2] , [slachtoffer 1] en de ouders van [slachtoffer 1] . Belaging is een klachtdelict. In het dossier bevindt zich uitsluitend een klacht van [slachtoffer 1] . Uit het dossier blijkt niet dat [slachtoffer 2] en de ouders van [slachtoffer 1] een klacht hebben ingediend. Het Openbaar Ministerie moet daarom niet-ontvankelijk worden verklaard voor zover de tenlastelegging ziet op de belaging van [slachtoffer 2] en de ouders van [slachtoffer 1] .

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het Openbaar Ministerie ontvankelijk is wat betreft de vervolging voor de belaging van [slachtoffer 2] . [slachtoffer 1] kan namelijk namens haar zoon [slachtoffer 2] aangifte doen. De aangifte van [slachtoffer 1] beslaat ook hetgeen verdachte richting zoon [slachtoffer 2] heeft gedaan. Zoon [slachtoffer 2] heeft immers bij moeder [slachtoffer 1] aangegeven dat hij lastig wordt gevallen door verdachte en de stukken ter onderbouwing van het lastigvallen verstrekt. De officier van justitie heeft zich aangesloten bij het standpunt van de raadsman dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk is voor zover de vervolging ziet op de belaging van de ouders van [slachtoffer 1] .

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt voorop dat belaging een klachtdelict is. Vervolging van belaging kan slechts plaatsvinden als het slachtoffer daartoe een klacht heeft ingediend. De tekst van de tenlastelegging heeft

betrekking op de belaging van [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en de ouders van [slachtoffer 1] . De rechtbank stelt vast dat [slachtoffer 2] in de pleegperiode reeds de leeftijd van 16 jaren had bereikt. Dit betekent dat [slachtoffer 2] zelfstandig een klacht had moeten indienen en dat niet kan worden volstaan met uitsluitend de klacht van [slachtoffer 1] .2 Nu [slachtoffer 2] en de ouders van [slachtoffer 1] geen klacht hebben ingediend met het verzoek om tot vervolging van belaging over te gaan, beslist de rechtbank dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk is in de vervolging van belaging voor zover de tekst van de tenlastelegging ziet op de belaging van [slachtoffer 2] en de ouders van [slachtoffer 1] .

1

hij in of omstreeks de periode van 17 maart 2025 tot en met 18 augustus 2025 te Drachten, in de gemeente Smallingerland, althans in Nederland, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op eens anders persoonlijke levenssfeer, te weten die van [slachtoffer 1] door

2

hij in of omstreeks de periode 1 april 2025 tot en met 16 augustus 2025, in elk geval in het jaar 2025 te Opeinde, in de gemeente Smallingerland, althans in Nederland (meermalen) [slachtoffer 3] (via Whatsapp en/of Facebook) heeft bedreigd met enig misdrijf met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of met zware mishandeling, door die [slachtoffer 3] een of meer Whatsappbericht(en) te sturen met (onder meer) de woorden: “ [bijnaam] je bent de lul" en/of “Ik ben geen goedaardige [slachtoffer 3] . Wacht maar af narsist. Wacht maar af” en/of "doe maar voorzichtig, ik wil toch al dood en neem jou mee", althans woorden van gelijke dreigende aard en/of strekking.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft veroordeling gevorderd voor het ten laste gelegde onder 1 en 2. Ten aanzien van het ten laste gelegde onder 2 heeft de officier van justitie aangevoerd dat de bedreigingen betrekking hebben op de context van wat er speelde in de familie van verdachte en de belaging van [slachtoffer 1] . De profielfoto van de WhatsApp-gebruiker die het dreigende bericht heeft verstuurd (pagina 110 procesdossier) is bovendien dezelfde als die van de Facebook-gebruiker die een beledigende tekst onder een Facebook-post van [slachtoffer 1] heeft geplaatst (pagina 42 procesdossier). Bij het Openbaar

Ministerie bestaat om die reden geen twijfel dat verdachte de dreigende WhatsApp-berichten heeft verstuurd.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft integrale vrijspraak bepleit. Voor het ten laste gelegde onder 1 heeft de raadsman het volgende aangevoerd. Niet bewezen kan worden dat verdachte bedreigende en beledigende emailberichten heeft verstuurd naar [slachtoffer 1] . De desbetreffende e-mails zijn niet in het dossier opgenomen en kunnen daarnaast niet als beledigend of bedreigend worden opgevat. Het bellen naar [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] , het langs de woning rijden van [slachtoffer 1] , het sturen van WhatsApp-berichten naar [slachtoffer 2] en het sturen van emailberichten naar de ouders van [slachtoffer 1] kan worden bewezen. Deze gedragingen zijn daarentegen dermate fragmentarisch en op zichzelf staand dat deze geen stelselmatige inbreuk op de persoonlijke levenssfeer zijn van [slachtoffer 1] . Het is afgemeten tegen de ten laste gelegde pleegperiode van vijf maanden te incidenteel om te kunnen spreken van “stelselmatig”. Daar komt bij dat de bewezen gedragingen niet dwingen tot de conclusie dat verdachte “opzettelijk” inbreuk heeft gemaakt op de persoonlijke levenssfeer. Verdachte wilde contact met zijn kinderen en het is in dat licht niet vreemd dat hij zijn kinderen opzocht. De raadsman heeft voor het ten laste gelegde onder 2 aangevoerd dat niet vastgesteld kan worden dat verdachte de WhatsApp-berichten heeft verstuurd. De aangifte vindt daarom onvoldoende steun in ander bewijsmateriaal.

Het oordeel van de rechtbank

Bewijsmiddelen

De rechtbank past de volgende bewijsmiddelen toe die de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden bevatten zoals hieronder zakelijk weergegeven. Ieder bewijsmiddel is ook in onderdelen slechts gebruikt voor het feit waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft.

Ik heb dertig jaar een relatie gehad met [verdachte] . De relatie is eind november 2022 beëindigd. Samen hebben wij een zoon ( [slachtoffer 2] 16) en een dochter ( [naam 1] 12). Sinds het einde van onze relatie heeft [verdachte] mij nooit met rust gelaten omdat hij het niet kon accepteren. [verdachte] is hiervoor veroordeeld in 2023. Gedurende de periode van de scheiding tot de nacht van 7 op 8 maart 2025 is er

normaal omgang geweest tussen de kinderen en hun vader. In de betreffende nacht heeft er een escalerende ruzie tussen [verdachte] en [slachtoffer 2] plaatsgevonden. Na deze ruzie is [slachtoffer 2] uit angst bij mij gebleven. [slachtoffer 2] heeft aangeven in verband met deze situatie niet meer naar [verdachte] te willen. Op 17 maart 2025 heeft [verdachte] veelvuldig intimiderende WhatsApp berichten naar [slachtoffer 2] gestuurd waarin hij dreigde om langs te komen. In de nacht van 21 op 22 april 2025 heeft [verdachte] opnieuw intimiderende, kleinerende en bedreigende WhatsApp berichten naar [slachtoffer 2] gestuurd. In deze berichten gaf hij

mede aan; "Bel de politie maar want ik kom eraan!" In de nacht van 21 op 22 april 2025 heeft [verdachte] opnieuw intimiderende, kleinerende en bedreigende WhatsApp berichten naar [slachtoffer 2] gestuurd. In deze berichten gaf hij mede aan; "Bel de politie maar want ik kom eraan!". Tevens heeft [verdachte] die nacht tussen twaalf en vijf uur, ongeveer twaalf keer gebeld. [slachtoffer 2] is zeven keer gebeld en ik vijf keer. In de nacht van 30 april 2025 op 1 mei 2025 is [slachtoffer 2] wederom lastiggevallen met WhatsApp berichten afkomstig van [verdachte] . Op 1 mei 2025 om 12:49 uur belde [slachtoffer 2] mij om mij te waarschuwen dat [verdachte] had gedreigd om nu bij mij langs te komen. Toen ik op de camera van de Ring-deurbel keek zag ik dat [verdachte] bij de voordeur van mijn woning stond.

1

hij in de periode van 17 maart 2025 tot en met 18 augustus 2025 te Drachten, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op eens anders persoonlijke levenssfeer, te weten die van [slachtoffer 1] door

2

hij omstreeks de periode 21 tot en met 30 april 2025 in de gemeente Smallingerland

[slachtoffer 3] via WhatsApp heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht door die

[slachtoffer 3] WhatsApp-berichten te sturen met onder meer de woorden: “ [bijnaam] je bent de lul" en “Ik ben geen goedaardige [slachtoffer 3] . Wacht maar af narcist. Wacht maar af” en "doe maar voorzichtig, ik wil toch al dood en neem jou mee"

Verdachte zal van het meer of anders ten laste gelegde worden vrijgesproken, aangezien de rechtbank dat niet bewezen acht.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Deze feiten zijn strafbaar nu geen omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid uitsluiten.

Strafmotivering

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft de oplegging van de volgende straf en maatregelen gevorderd:

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft in het geval van veroordeling gepleit voor oplegging van een beduidend lagere gevangenisstraf dan de duur van het reeds ondergane voorarrest. Ook heeft de raadsman opheffing van de voorlopige hechtenis verzocht. Daarnaast heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat kan worden volstaan met een gevangenisstraf en een voorwaardelijk strafdeel met daaraan verbonden bijzondere voorwaarden. Verdachte heeft zich bereid verklaard tot medewerking aan voorwaarden. De oplegging van een tbs met dwangverpleging is gelet op de ernst van de feiten disproportioneel. De raadsman heeft ter onderbouwing verwezen naar een drietal vonnissen.7 De raadsman heeft subsidiair heropening van het onderzoek verzocht om de mogelijkheden van een tbs met voorwaarden te verkennen als de rechtbank de oplegging van een tbs-maatregel overweegt. Voorts heeft de raadsman afwijzing bepleit van de oplegging van de gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel. De raadsman heeft zich niet verzet tegen de oplegging van de maatregel zoals bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht.

Het oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de aard en de ernst van het bewezen en strafbaar verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan, de persoon van verdachte zoals deze naar voren is gekomen uit het onderzoek ter terechtzitting, de pro justitia rapportages, het reclasseringsadvies, het uittreksel uit de justitiële documentatie van 14 september 2026, alsmede de vordering van de officier van justitie en het pleidooi van de verdediging. De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

De ernst van de feiten

Verdachte heeft zich gedurende vijf maanden schuldig gemaakt aan belaging. Hij is op onverwachte momenten langs de woning van aangeefster gereden en heeft daar voor de voordeur gestaan. De berichten die verdachte heeft verstuurd waren dwingend, kwetsend en dreigend. Verdachte begreep dat aangeefster geen contact met hem wilde. Hij is, ondanks een eerdere veroordeling en stopgesprek, toch blijven doorgaan met het zoeken naar contact. Hij heeft in wat naar eigen zeggen een zoektocht was naar omgang en contact met zijn kinderen in verregaande mate de grenzen overschreden van wat redelijk en gepast is. Verdachte heeft vooral zijn eigen belangen nagestreefd en lijkt niet te beseffen wat voor impact zijn handelen heeft op aangeefster en haar omgeving. Blijkens de slachtofferverklaring heeft aangeefster door het gedrag van verdachte in voortdurende angst, onzekerheid en onvrijheid geleefd. Ook is de ontwikkeling van hun kinderen hierdoor onder druk komen te staan. Verdachte heeft, doordat hij zijn emoties niet in bedwang kon houden, een ingewikkelde en tegelijkertijd verdrietige gezinssituatie gecreëerd. Verdachte heeft zich daarnaast schuldig gemaakt aan bedreiging van zijn zus door haar bedreigende berichten te sturen. Uit haar aangifte blijkt dat zij hierdoor erg angstig is geworden.

De persoon en de persoonlijke omstandigheden

Uit het strafblad van verdachte blijkt dat hij eerder is veroordeeld voor belaging ter zake van dezelfde aangeefster. Er is gelet daarop sprake van relevante recidive.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de pro justitia rapportages van de psycholoog

N. van der Weegen van 2 april 2026 en 13 augustus 2026. De psycholoog heeft bij verdachte een autismespectrumstoornis, zwakbegaafdheid en een stoornis in het gebruik van middelen (alcohol en benzodiazepines) vastgesteld. Het ontbreekt verdachte volgens de psycholoog aan probleembesef, zelfinzicht en empathie. Hij voelt anderen niet aan en kan zich ook niet voorstellen hoe iemand anders op een gebeurtenis kan reageren. Verdachte externaliseert en bagatelliseert. Door zowel de autismespectrumstoornis als de zwakbegaafdheid heeft verdachte onvoldoende emotieregulatie- en probleemoplossende vaardigheden. Hij heeft niet de vaardigheden om onlustgevoelens te hanteren. De stoornissen van verdachte hebben hem belemmerd in het maken van andere keuzes. De psycholoog adviseert daarom het feit aan verdachte verminderd toe te rekenen. De rechtbank heeft ook acht geslagen op de pro justitia rapportage van de psychiater F. Harmanny-Wiersma van 13 augustus 2026. De psychiater komt wat betreft de diagnose en de toerekening tot dezelfde conclusies als de psycholoog.

De psycholoog beschrijft verder dat verdachte geneigd is om hulpverlening af te breken als deze niet voldoet aan zijn verwachting. Verdachte overschat zichzelf en kan niet kritisch naar zichzelf kijken. Hij ontkent zijn problematiek. Verdachte is van mening geen behandeling nodig te hebben. De psycholoog is van oordeel dat het recidiverisico, ook op gewelddadig gedrag, hoog is als verdachte niet leert omgaan met zijn autismespectrumstoornis en de daarmee samenhangende problemen, waaronder het omgaan met emoties en frustraties. Ook moet verdachte behandeld worden voor zijn middelengebruik. Het middelengebruik heeft een ontremmend effect op het gedrag van verdachte en verhoogt het recidiverisico. De psychiater ziet daarnaast in het middelengebruik een risico op escalatie richting fysiek geweld. Ook de psychiater schat het risico op gewelddadig gedrag als hoog in. De behandeling van verdachte dient volgens beide gedragsdeskundigen klinisch te beginnen en binnen een gedwongen kader plaats te vinden, omdat zij verwachten dat verdachte wegens zijn houding en gebrek aan probleembesef niet mee zal werken aan behandeling binnen een vrijwillig kader. Beide gedragsdeskundigen adviseren om die reden de oplegging van een tbs met dwangverpleging.

De rechtbank heeft ook het reclasseringsadvies van 8 januari 2026 gelezen. De reclassering ziet een verontrustend patroon van escalerend stalkinggedrag. De reclassering beschrijft dat verdachte vol overtuiging aangeeft nooit meer in dezelfde situatie terecht te zullen komen. De boosheid, het verdriet, de frustraties, de achterdocht en het externaliseren zijn echter nog altijd prominent aanwezig volgens de reclassering. De reclassering schat de risicos op recidive, letsel en het onttrekken aan voorwaarden in als hoog. Eerdere strafrechtelijke interventies hebben niet een blijvend effect gehad en de reclassering constateert problemen op alle leefgebieden.

De op te leggen maatregelen Tbs-maatregel

De rechtbank neemt het advies van de gedragsdeskundigen over voor zover dit ziet op de diagnose en toerekenbaarheid. Zij is met de gedragsdeskundigen van oordeel dat het bewezenverklaarde in verminderde mate aan verdachte moeten worden toegerekend.

Het staat naar het oordeel van de rechtbank buiten kijf dat het gedrag van verdachte werd gedreven door onbedwongen emoties. De gedragsdeskundigen hebben bij verdachte stoornissen vastgesteld die hem beperken in zijn emotieregulatie en het gebruik van middelen zorgt voor een verdere ontregeling van die emoties. Volgens de gedragsdeskundigen moet verdachte behandeling ondergaan zodat hij leert omgaan met zijn stoornissen zodat hij in de toekomst zijn onlustgevoelens kan hanteren en zijn middelengebruik wordt teruggedrongen. Dit alles om de risicos op recidive en escalatie richting geweld in het vervolg te beperken. De gedragsdeskundigen adviseren een behandeling binnen een gedwongen kader, omdat verdachte zich weigerachtig tegenover een behandeling heeft opgesteld. De vraag die de rechtbank moet beantwoorden is of het nodig is dat deze behandeling gedwongen plaatsvindt. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

Verdachte ontkent tijdens de nabesprekingen van de concept pro justitia rapportages de gestelde diagnoses. Als verdachte ter terechtzitting wordt gevraagd of hij zich in de gestelde diagnoses herkent, dan kan hij daar moeilijk antwoord op geven. Bij de rechtbank is hierdoor de indruk ontstaan dat verdachte zich niet kan vinden in de gestelde diagnoses. Voorts is bij de rechtbank het beeld ontstaan dat verdachte erg weinig inzicht heeft in het effect dat zijn handelen heeft op anderen. Verdachte heeft ter terechtzitting vooral verklaard over hoe hij de gebeurtenissen zelf heeft ervaren en hoe anderen bij hem boosheid en frustratie hebben veroorzaakt. De rechtbank is er niet van overtuigd dat verdachte daadwerkelijk begrijpt dat zijn externaliserende gedrag nadelig kan zijn voor een ander. Als verdachte ter terechtzitting vervolgens wordt gevraagd naar zijn bereidheid om binnen een voorwaardelijk kader aan een behandeling mee te werken, dan antwoordt hij: ”Als het moet, dan moet het. Ik ben bereid mee te werken als het aan mij wordt opgelegd.” Tegelijkertijd zegt verdachte meermalen dat hij het allemaal wat overdreven vindt en dat hij gewoon naar huis wil. Verdachte heeft bij de rechtbank niet de indruk achtergelaten dat hij daadwerkelijk gemotiveerd is om aan een behandeling mee te werken.

De rechtbank ziet net als de gedragsdeskundigen sterke contra-indicaties voor een behandeling binnen een voorwaardelijk kader. Bij verdachte is ter terechtzitting geen andere opstelling te ontwaren dan tijdens de pro justitia onderzoeken. Belangrijke pijlers voor een kansrijke behandeling binnen een voorwaardelijk kader zijn ziekte-inzicht en intrinsieke motivatie om behandeling te ondergaan en daaraan mee te werken. Deze pijlers ontbreken bij verdachte, waardoor de rechtbank net als de gedragsdeskundigen grote twijfel heeft bij de haalbaarheid van een behandeling binnen een dergelijk kader. De bereidheid van verdachte om aan een voorwaardelijk kader mee te werken lijkt vooral te zijn ingegeven door proces-strategische overwegingen, waarbij hij genoegen probeert te nemen met een in zijn ogen minder slechte consequentie. De rechtbank zal dan ook het advies tot oplegging van een tbs met dwangverpleging volgen. Weliswaar geldt voor een tbs met voorwaarden dat bij het niet naleven van de voorwaarden een omzetting naar tbs met dwangverpleging dreigt, maar dit maakt het oordeel van de rechtbank niet anders. Daartoe overweegt de rechtbank dat bij verdachte geen enkele intrinsieke motivatie aanwezig is om mee te werken aan voorwaarden en dat een eerder reclasseringstoezicht is mislukt omdat hij zich ernstig belastend heeft gedragen tegen een reclasseringsmedewerker. Ook om die reden ziet de rechtbank geen aanleiding om het onderzoek ter terechtzitting te heropenen om alsnog een maatregelrapport op te laten maken.

De raadsman heeft betoogd dat de oplegging van een tbs met dwangverpleging niet in verhouding staat tot de ernst van het feit. De rechtbank volgt dit standpunt niet. Het berust op een misvatting dat de oplegging van een terbeschikkingstelling zich moet verhouden tot de ernst van het indexdelict. De maatregel van terbeschikkingstelling kan worden opgelegd als de veiligheid van personen of goederen dit eist en niet met minder ingrijpende maatregelen kan worden volstaan. In dit geval is gebleken dat geen geschikte alternatieven voorhanden zijn en dat het onverantwoord is om verdachte onbehandeld terug te laten keren in de samenleving.

De rechtbank zal aan verdachte de maatregel van terbeschikkingstelling opleggen. Blijkens de hiervoor genoemde psychiatrische en psychologische rapportage bestond bij verdachte tijdens het begaan van het bewezenverklaarde een gebrekkige ontwikkeling en/of ziekelijke stoornis van zijn geestvermogens. Het door verdachte begane feit betreft het misdrijf omschreven in artikel 285b van het Wetboek van Strafrecht waar een maatregel van terbeschikkingstelling voor kan worden opgelegd. Verder eist de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen de oplegging van deze maatregel.

De rechtbank zal, nu het bewezenverklaarde geen misdrijf betreft dat gericht was tegen en gevaar heeft veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een persoon, deze maatregel gemaximeerd opleggen. Dit betekent dat de maatregel maximaal 4 jaren kan duren.

Gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel (GVM-maatregel)

De rechtbank zal ambtshalve overgaan tot oplegging van een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel. Naar het oordeel van de rechtbank is de oplegging van deze maatregel noodzakelijk voor de bescherming van de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen. De rechtbank leidt uit de stukken omtrent de persoon van verdachte af dat het risico op recidive en (gewelddadige) escalatie als hoog wordt ingeschat. Een eerdere veroordeling heeft verdachte er niet van weerhouden om aangeefster opnieuw te gaan belagen. Verdachte staat bovendien niet welwillend tegenover een behandeling en de op te leggen tbs-maatregel is gemaximeerd. Een aantal stoornissen (autismespectrumstoornis en zwakbegaafdheid) van verdachte zijn blijvend en omdat niet te voorspellen is of een tbs-behandeling effectief zal zijn, is langdurig toezicht, ook nadat verdachte een tbs-behandeling heeft ondergaan, vereist om het recidiverisico in te kunnen perken. Aan de wettelijke vereisten voor oplegging van een GVM-maatregel is voldaan.

38v-maatregel

De officier van justitie heeft een contact- en locatieverbod gevorderd met oplegging van de maatregel zoals bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht. De rechtbank ziet geen meerwaarde in het opleggen van deze maatregel naast de maatregel van tbs met dwangverpleging. Het slachtoffer wordt met het opleggen van een tbs met dwangverpleging voldoende beschermd. Bovendien kan de tbs met dwangverpleging worden opgevolgd door een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel als de tbs-behandeling niet (voldoende) effectief is gebleken.

De strafmaat

De rechtbank heeft bij het bepalen van de strafmodaliteit gekeken naar het strafblad van verdachte. Aan verdachte is eerder een voorwaardelijke gevangenisstraf opgelegd met de waarschuwing dat hij niet opnieuw strafbare feiten moet gaan plegen. Deze voorwaardelijke gevangenisstraf heeft kennelijk geen afschrikwekkend effect gehad op verdachte. Naar het oordeel van de rechtbank resteert slechts het opleggen van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Gelet op de ernst van de feiten, de verminderde toerekenbaarheid van verdachte, de eerdere veroordeling voor stalking van hetzelfde slachtoffer en de straffen die doorgaans voor belaging worden opgelegd, is de rechtbank van oordeel dat een gevangenisstraf voor de duur

van 6 maanden passend en geboden is. Voor een hogere straf ziet de rechtbank geen ruimte, ondanks de omstandigheid dat de voorlopige hechtenis van verdachte substantieel langer heeft geduurd.

Toepassing van wetsartikelen

De rechtbank heeft gelet op de artikelen 37a, 37b, 38z, 57, 285, 285b van het Wetboek van Strafrecht. Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak gelden.

Verklaart de officier van justitie niet-ontvankelijk in de vervolging voor zover het ten laste gelegde onder 1 ziet op de belaging van de slachtoffers [slachtoffer 2] en de ouders van [slachtoffer 1] .

Verklaart het onder 1 en 2 ten laste gelegde bewezen, te kwalificeren en strafbaar zoals voormeld en verdachte daarvoor strafbaar.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan het bewezen verklaarde en spreekt verdachte daarvan vrij.

Veroordeelt verdachte tot:

Beveelt dat de tijd die de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf, geheel in mindering zal worden gebracht.

Gelast dat verdachte ter beschikking zal worden gesteld en beveelt dat hij van overheidswege zal worden verpleegd.

Legt aan de verdachte op de maatregel tot gedragsbeïnvloeding en vrijheidsbeperking als bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht.

Dit vonnis is gewezen door mr. W.S. Sikkema, voorzitter, mr. A. van den Oever en

mr. E.S. Van den Berg, rechters, bijgestaan door mr. J.K. Qiu, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 20 oktober 2026.

Mr. E.S. van den Berg is buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.