ECLI:NL:RBMNE:2026:7254

1. De procedure

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding met producties 1 t/m 12 van [eiseres]

- een aanvullende productie 13 van [eiseres]- de mondelinge behandeling van 18 september 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.

2. De kern van de zaak

[eiseres] verhuurt per 1 januari 2025 een woning aan [gedaagde] en [A] (hierna: [A] ) aan de [adres] in [plaats 2] . [gedaagde] en [A] hebben samen een zoon van 1 jaar oud. [gedaagde] en [A] hebben een huurachterstand laten ontstaan. [A] heeft met [eiseres] afgesproken dat zij de huurwoning per 25 augustus 2026 met de zoon zal verlaten. [A] heeft dit gedaan en [eiseres] heeft daarop de huurovereenkomst met haar beëindigd en [A] volledig gevrijwaard van alle aanspraken die [eiseres] op haar heeft als contractueel medehuurder van de huurwoning. [eiseres] vordert in dit kort geding daarom alleen betaling door [gedaagde] van de huurachterstand met rente en kosten. Daarnaast vordert [eiseres] dat [gedaagde] de huurwoning ontruimt. De kantonrechter wijst de vordering tot betaling van de huurachterstand toe. Ook de vordering tot ontruiming wordt toegewezen, maar [gedaagde] krijgt wel langer de tijd om de huurwoning te verlaten.

3. De beoordeling

[eiseres] heeft gesteld dat er sprake is van een huurachterstand en [gedaagde] deze ondanks meerdere toezeggingen nog niet heeft betaald. Volgens [eiseres] loopt de huurachterstand daarom alleen maar verder op en bestaat er geen uitzicht op volledige betaling en hervatting van de lopende huurverplichtingen. Daarmee heeft [eiseres] de spoedeisendheid van de zaak voldoende onderbouwd.

Voor toewijzing van de voorlopige voorziening zoals door [eiseres] wordt gevorderd, moet het ook in hoge mate waarschijnlijk zijn dat een gelijkluidende vordering in een te voeren bodemprocedure zal worden toegewezen. De kantonrechter moet in deze zaak dus beoordelen of het aannemelijk is dat de bodemrechter tot het oordeel zal komen dat de huurachterstand bestaat en de huurovereenkomst met [gedaagde] wordt ontbonden en [gedaagde] de woning moet verlaten. De kantonrechter overweegt daarnaast dat een ontruiming een maatregel is, die diep ingrijpt in het gebruiksrecht en de huurbescherming van de huurder. Bij de beoordeling van zo’n vordering moet de kantonrechter terughoudend zijn. In een kortgedingprocedure is namelijk geen plaats is voor een (diepgaand) onderzoek naar bestreden feiten en de gevolgen van een ontruiming in kort geding zijn vergaand en vaak onomkeerbaar.

[gedaagde] moet de huurachterstand betalen met rente

De door [eiseres] gevorderde huurachterstand tot en met de maand september 2026 van € 13.369,00 wijst de kantonrechter toe. [gedaagde] heeft namelijk zelf gezegd dat deze huurachterstand klopt.

[gedaagde] moet de woning verlaten binnen twee maanden na betekening van dit vonnis en moet de huur blijven betalen totdat hij de huurwoning heeft opgeleverd aan [eiseres]

[gedaagde] heeft de huurachterstand van € 13.369,00 erkend. Er bestaat dus een huurachterstand van ongeveer 5,5 maand. Volgens vaste rechtspraak leidt een betalingsachterstand van drie maanden in het algemeen tot ontbinding van een huurovereenkomst. Daarmee is voldoende aannemelijk dat de rechter in een bodemprocedure zal overgaan tot ontbinding van de huurovereenkomst vanwege een tekortkoming in de nakoming. De kantonrechter is van oordeel dat de belangen van [gedaagde] hierin geen verandering brengen en licht dat hieronder verder toe.

[gedaagde] heeft aangevoerd dat zijn minderjarige zoon een deel van de week bij hem verblijft en hij een woning nodig heeft om zijn minderjarige zoon te kunnen ontvangen. De minderjarige zoon kan volgens [gedaagde] niet de hele week bij zijn moeder verblijven omdat zij ook geen stabiele huisvesting heeft en medische klachten heeft. De kantonrechter overweegt dat de belangen van kinderen een grote rol spelen bij de vraag of ontruiming gerechtvaardigd is. Maar dit betekent niet dat een woning waarin kinderen wonen nooit mag worden ontruimd. Hun belangen moeten worden afgewogen tegen de overige belangen, waarbij rekening moet worden gehouden met alle omstandigheden van het geval. Daarnaast is [gedaagde] wel zelf verantwoordelijk voor tekortkomingen die tot ontruiming van de woning kunnen leiden. Het ligt dan ook in de eerste plaats op zijn weg om de nadelige effecten van de ontruiming voor zijn zoon zoveel mogelijk te beperken.

In de stukken en op de zitting heeft [eiseres] aangevoerd dat [gedaagde] meerdere keren heeft toegezegd dat hij de huurachterstand zou betalen voor een bepaalde datum, maar dit elke keer niet gebeurde. Op de zitting heeft [gedaagde] nog een keer gezegd dat hij de huurachterstand op korte termijn volledig wil betalen, maar [eiseres] heeft hier geen vertrouwen meer in. De kantonrechter is op basis van de stukken in de zaak en wat met partijen is besproken op de zitting van oordeel dat [gedaagde] onvoldoende concreet heeft laten weten hoe hij de huurachterstand wil gaan inlossen. [gedaagde] heeft op de zitting alleen verklaard dat hij een creditkaart heeft aangevraagd en ontvangen met een limiet van € 50.000,-. Uit wat met partijen op de zitting is besproken volgt bovendien dat [gedaagde] en [A] de huur van de woning destijds zijn aangegaan op basis van twee inkomens en niet op basis van het enkele inkomen van [gedaagde] . Daarnaast heeft [gedaagde] op de zitting gezegd dat hij de huur eigenlijk ook wil beëindigen, maar meer tijd nodig heeft. Hij heeft uitzicht op een mogelijke nieuwe huurwoning per eind oktober. Gelet op al deze omstandigheden is de kantonrechter van oordeel dat van [eiseres] niet verlangd kan worden dat zij de huurovereenkomst met [gedaagde] laat voortduren. Het feit dat [eiseres] niet heeft voldaan aan haar verplichtingen uit artikel 2 van het Besluit gemeentelijke schuldhulpverlening, verandert dit oordeel van de kantonrechter in dit geval niet. Tijdens de zitting is namelijk gebleken dat [gedaagde] eind augustus zelf contact had opgenomen met de schuldhulpverlening van de gemeente [.] , maar hij hiervoor niet in aanmerking kwam. Omdat de minderjarige zoon van [gedaagde] ook een deel van de week bij hem verblijft en [gedaagde] heeft aangegeven uitzicht te hebben op een nieuwe huurwoning per eind oktober ziet de kantonrechter wel aanleiding om de ontruimingstermijn te bepalen op twee maanden na betekening van dit vonnis. Naar het oordeel van de kantonrechter is dat in dit geval een reële termijn om een andere woonruimte te vinden.

[eiseres] vordert ook betaling van de lopende huur tot de datum waarop [gedaagde] de huurwoning oplevert. Deze vordering wordt toegewezen vanaf oktober 2026.

Geen machtiging voor ontruiming

De gevorderde machtiging om de ontruiming zo nodig zelf te doen uitvoeren met behulp van de sterke arm van justitie zal worden afgewezen, omdat op grond van de wet alleen de deurwaarder een ontruiming van een woning mag uitvoeren.

[gedaagde] hoeft geen buitengerechtelijke kosten te betalen

[eiseres] vordert ook vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. Omdat [gedaagde] een consument is, moet de kantonrechter ambtshalve toetsen of er in de huurovereenkomst en/of algemene voorwaarden sprake is van oneerlijke bedingen in de zin van Richtlijn 93/13/EEG betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (hierna: de Richtlijn).

De algemene voorwaarden bij de huurovereenkomst bevat een incassokostenbeding in artikel 25.2. Dit beding in de algemene voorwaarden kan deze rechterlijke toets op voorhand niet doorstaan. Op grond van dit beding lijkt de huurder, in dit geval [gedaagde] , verplicht te zijn bij niet nakoming van de huurovereenkomst alle in dat verband door de verhuurder gemaakte kosten te voldoen zonder voorafgaande kosteloze aanmaningsbrief en zonder deugdelijke begrenzing in omvang van de kosten. Het beding lijkt dus een aanzienlijk bredere strekking te hebben dan wat aan de huurder op grond van de wet in rekening mag worden gebracht, tenminste de bewoording van het beding maakt onvoldoende duidelijk dat niet wordt afgeweken van dwingendrechtelijke consumentenbeschermende bepalingen. Het beding lijkt daarom onredelijk bezwarend in de zin van artikel 6:233, aanhef en onder a, BW en oneerlijk in de zin van de Richtlijn. [eiseres] kan in dat geval geen aanspraak meer maken op de wettelijke regeling die van toepassing zou zijn geweest zonder het oneerlijke beding. Dat volgt uit vaste rechtspraak van het Europese Hof van Justitie. Het is dus niet aannemelijk dat de bodemrechter een soortgelijke vordering zal toewijzen en de gevorderde vergoeding zal daarom worden afgewezen.

[gedaagde] moet wel de proceskosten betalen

[gedaagde] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiseres] worden begroot op:

- kosten van de dagvaarding

€

126,46

- griffierecht

€

1.504,00

- salaris gemachtigde

€

577,00

- nakosten

€

144,00

(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

2.351,46

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

Uitvoerbaar bij voorraad

De gevorderde uitvoerbaar bij voorraadverklaring, waartegen geen verweer is gevoerd, wordt ook toegewezen. Dat betekent dat de beslissing moet worden gevolgd, ook als één van partijen hoger beroep instelt tegen deze beslissing. De beslissing van de kantonrechter geldt in dat geval totdat het gerechtshof een andere beslissing neemt.

4. De beslissing

veroordeelt [gedaagde] om binnen twee maanden na betekening van dit vonnis de woning aan de [adres] te [plaats 2] te ontruimen met alle daarin aanwezige personen en zaken, tenzij deze zaken van [eiseres] zijn, en de sleutels af te geven aan [eiseres] ,

veroordeelt [gedaagde] om te betalen aan [eiseres] :

a. a) € 13.369,00 aan achterstallige huur tot en met 30 september 2026, te vermeerderen met de wettelijke rente over de verschuldigde huurtermijnen, telkens te rekenen vanaf de vervaldata van die huurtermijnen tot de dag van voldoening,

b) € 2.499,00 per maand vanaf 1 oktober 2026 tot en met het eind van de maand waarin de daadwerkelijke ontruiming heeft plaatsgevonden, te vermeerderen met de wettelijke rente over iedere niet tijdig betaalde huurtermijn vanaf de vervaldatum van die termijn tot de dag van voldoening,

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 2.351,46, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. M.S. Koppert en in het openbaar uitgesproken op 2 oktober 2026.