uitspraak van de enkelvoudige belastingkamer van 23 oktober 2026
in de zaak tussen
[belanghebbende] , uit [plaats] , belanghebbende
(gemachtigde: [gemachtigde] ),
en
de ontvanger van de Belastingdienst/Centrale administratieve processen, de ontvanger.
Samenvatting
Deze uitspraak gaat over de stuiting van de invordering van een definitieve aanslag inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen (IB/PVV) 2018 (de aanslag). Belanghebbende voert hieromtrent een aantal beroepsgronden aan. De rechtbank beoordeelt allereerst of de ontvanger het bezwaar terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard en zo ja, of de ontvanger de verjaring van de invordering heeft kunnen stuiten.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is omdat het bezwaar terecht niet-ontvankelijk is verklaard. Dit betekent dat de rechtbank het beroep niet inhoudelijk beoordeelt. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Overwegingen
1. [erflater] (erflater) is op [overlijdensdatum] 2020 overleden. [persoon 1] is enig erfgenaam van erflater. Erflater heeft in haar testament [gemachtigde] tot executeur van de nalatenschap benoemd.
2. Met dagtekening 5 februari 2020 is de aanslag ten name van erflater [erflater] opgelegd. Het op de aanslag te betalen bedrag is € 11.115, te weten € 5.675 IB/PVV, € 5.278 verzuimboete en € 162 belastingrente. De aanslag staat onherroepelijk vast.
3. Ter zake van de aanslag zijn achtereenvolgens twee betalingsherinneringen en een aanmaning verzonden en is per post een dwangbevel betekend. In verband hiermee is aan belanghebbende € 1.044 aan invorderingskosten in rekening gebracht (€ 17 aanmaningskosten en € 1.027 kosten dwangbevel).
4. Met dagtekening 17 mei 2025 heeft de ontvanger aan de [belanghebbende] ter zake van de aanslag een mededeling nieuwe verjaringstermijn (de stuitingsbrief) verzonden om te voorkomen dat de onderliggende belastingschuld van de aanslag verjaart.
5. De ontvanger heeft bij uitspraak met dagtekening 28 juli 2025 het bezwaar van belanghebbende daartegen kennelijk niet-ontvankelijk verklaard omdat de stuitingsbrief geen voor bezwaar vatbare beschikking is. De ontvanger is daarbij niet ambtshalve tegemoetgekomen aan het bezwaar.
6. Belanghebbende heeft daartegen beroep ingesteld.
7. De rechtbank heeft het beroep op 16 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [persoon 1] , de gemachtigde en namens de ontvanger mr. [persoon 2] en [persoon 3] .
8. In artikel 26, eerste lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) is bepaald dat, in afwijking van artikel 8:1 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), tegen een ingevolge een belastingwet genomen besluit slechts beroep bij de rechtbank kan worden ingesteld indien het, kort gezegd, een belastingaanslag betreft of voor bezwaar vatbare beschikking.
9. In voormelde bepaling ligt besloten dat het belastingrecht een gesloten stelsel van rechtsmiddelen kent. Niet tegen elke beslissing van een ingevolge de belastingwetgeving bevoegd bestuursorgaan kan worden opgekomen. Dit kan alleen tegen een beslissing die de wetgever uitdrukkelijk voor bezwaar en beroep vatbaar heeft verklaard.
10. De stuitingsbrief is niet een beslissing die de wetgever uitdrukkelijk voor bezwaar en beroep vatbaar heeft verklaard. Weliswaar betreft het een beslissing die gericht is op rechtsgevolgen voor belanghebbende, maar het is geen voor bezwaar vatbare beschikking is als bedoeld in artikel 26, eerste lid van de AWR. De beslissing om de verjaring te stuiten is gebaseerd op artikel 27, eerste lid van de Invorderingswet 1990 (IW). De wetgever heeft een op artikel 27, eerste lid van de IW niet opengesteld voor bezwaar en beroep.
11. Gelet op het voorgaande heeft verweerder het bezwaar terecht kennelijk niet-ontvankelijk verklaard en dient het beroep ongegrond te worden verklaard.
12. Dat de ontvanger zou hebben nagelaten het ingediende bezwaar (kenbaar) marginaal te toetsen aan het voor een situatie als hier aan de orde vastgestelde beleid, zoals door belanghebbende ter zitting is betoogd, kan niet tot een gegrond beroep leiden. Tegen een door de ontvanger marginaal getoetst besluit dan wel tegen het door de ontvanger nalaten een besluit marginaal te toetsen, is geen bezwaar mogelijk/staat geen beroep open bij de belastingrechter. Belanghebbende kan ten aanzien van de stuitingsbrief en de door haar voorgestane marginale toetsing door de ontvanger uitsluitend een vordering instellen bij de burgerlijke rechter.
13. In deze zaak is geen sprake van een aansprakelijkstelling in de zin van hoofdstuk VI van de IW. Wat belanghebbende aanvoert over de toepassing van artikel 41 dan wel 49 van de IW in de onderhavige zaak, mist daarom elke grond. Het door belanghebbende genoemde artikel 62a van de IW ziet evenmin op een situatie die in de onderhavige zaak aan de orde is.
14. Door de kennelijke niet-ontvankelijkheid van het bezwaarschrift bestond voor de ontvanger geen aanleiding belanghebbende in bezwaar te horen. De Belastingdienst is niet wettelijk verplicht uit eigen beweging (alle) openstaande aanslagen van erflater aan de executeur te melden. Voor terugwijzing van de zaak naar de ontvanger, zoals belanghebbende heeft bepleit, bestaat geen aanleiding.
15. Belanghebbende stelt terecht dat de bij de aanslag opgelegde verzuimboete als gevolg van het overlijden van erflater is komen te vervallen. Deze boete, alsmede de aanslag erfbelasting ten name van belanghebbende (bij het vaststellen waarvan, aldus belanghebbende, geen rekening is gehouden met de aanslag IB/PVV 2018), kunnen in deze zaak echter niet aan de orde worden gesteld. De ontvanger heeft ter zitting aangegeven dat hij contact zal opnemen met de inspecteur over de bij de aanslag opgelegde boete. Het is aan de inspecteur om de boete uit de systemen van de Belastingdienst te halen. Wanneer dit is gebeurd, zullen bijkomende bedragen overeenkomstig worden aangepast/verlaagd.
Conclusie en gevolgen
16. Het beroep is ongegrond. De invordering van de aanslag wordt niet gestuit. Belanghebbende krijgt daarom het betaalde griffierecht van de rechtbank niet terug. De rechtbank ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. W. Loof, rechter, in aanwezigheid van mr. H.H. Ruis, griffier.
Uitgesproken op 23 oktober 2026.
De uitspraak is aan partijen bekendgemaakt op de datum vermeld in de brief waarmee deze uitspraak aan partijen ter beschikking is gesteld.
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (belastingkamer), Locatie Arnhem, Postbus 9030, 6800 EM Arnhem.
De werking van deze uitspraak wordt opgeschort totdat de termijn voor het instellen van hoger beroep is verstreken, of indien hoger beroep wordt ingesteld, op dat hoger beroep is beslist.