ECLI:NL:RBGEL:2025:9730, Rechtbank Gelderland, 27-03-2025, 377336-24

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

1.

hij in of omstreeks de periode van 10 september 2024 tot en met 2 november 2024 te [plaats] , althans in Nederland, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op eens anders persoonlijke levenssfeer, te weten die van [slachtoffer] , door

2.

hij op een of meerdere tijdstippen in of omstreeks de periode van 24 oktober 2024 tot en met 25 oktober 2024 te [plaats] , althans in Nederland [slachtoffer] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of met zware mishandeling, door die [slachtoffer] (via de voicemail) dreigend de woorden toe te voegen

Ten aanzien van feit 1 en feit 2

Er is sprake van een bekennende verdachte als bedoeld in artikel 359, derde lid, laatste zin, van het Wetboek van Strafvordering en daarom wordt volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen.

Bewijsmiddelen:

Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

1.

hij in of omstreeks de periode van 10 september 2024 tot en met 2 november 2024 te [plaats] , althans in Nederland, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op eens anders persoonlijke levenssfeer, te weten die van [slachtoffer] , door

2.

hij op een of meerdere tijdstippen in of omstreeks de periode van 24 oktober 2024 tot en met 25 oktober 2024 te [plaats] , althans in Nederland [slachtoffer] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of met zware mishandeling, door die [slachtoffer] (via de voicemail) dreigend de woorden toe te voegen

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.

Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen.

Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde levert op:

feit 1:

belaging

feit 2:

bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, meermalen gepleegd

De feiten zijn strafbaar.

Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een taakstraf van 100 uur te vervangen door 50 dagen hechtenis. Daarnaast heeft de officier van justitie een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 1 maand gevorderd met een proeftijd van 2 jaar, met daaraan gekoppeld de bijzondere voorwaarden zoals deze door de reclassering zijn geadviseerd en met aftrek van het voorarrest. Verder heeft de officier van justitie oplegging van een 38v Sr maatregel gevorderd in de vorm van een contact- en locatieverbod voor een periode van twee jaar, met per overtreding één week hechtenis. De officier van justitie heeft de dadelijke uitvoerbaarheid van zowel de bijzondere voorwaarden als van de artikel 38v Sr maatregel gevorderd. Tot slot verzoekt de officier van justitie de opheffing van het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft bepleit dat een taakstraf van 100 uur teveel is en dat meer rekening gehouden dient te worden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte. De verdediging kan zich vinden in het advies van de reclassering. De raadsman heeft bepleit dat hij, in lijn met de reclassering, geen indicaties ziet voor het verlengen van het contact- en locatieverbod. Verdachte heeft zich afgelopen maanden goed aan deze verboden gehouden en hij heeft gedurende het schorsingstoezicht overal goed aan meegewerkt.

De beoordeling door de rechtbank

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het belagen en bedreigen van zijn ex-vriendin. Verdachte heeft zijn ex-vriendin, nadat zij de relatie met verdachte had verbroken, ruim 6 weken lang op een zeer indringende en dreigende manier, veelvuldig belaagd met berichten via sociale media en door anoniem te bellen. In deze berichten en voicemails werd zij meerdere malen met de dood bedreigd. Belaging, in het normale spraakgebruik ook wel stalking genoemd, is een zeer hinderlijk en angstaanjagend feit. Stalking heeft een grote impact op slachtoffers, die zich daardoor ernstig beperkt voelen in hun bewegingsvrijheid en constant geconfronteerd worden met ongewenst (en in dit geval beangstigend) contact. Verdachte heeft met zijn gedragingen ernstige inbreuk gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van het slachtoffer. De rechtbank rekent hem dat aan. Uit de ter terechtzitting voorgelezen slachtofferverklaring blijkt dat de belaging en bedreiging – ook in dit geval – grote impact hebben gehad op het slachtoffer. Zij voelt zich nog altijd angstig, is altijd alert op de mogelijke aanwezigheid van verdachte, heeft op advies van de politie een tijd niet thuis kunnen wonen en niet naar school gekund en vreest voor herhaling van de feiten.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de justitiële documentatie van 3 februari 2025 van verdachte waaruit volgt dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor een vergelijkbaar strafbaar feit.

Uit het reclasseringsadvies van 27 februari 2025 volgt dat verdachte in die periode kampte met een forse toename van het gebruik van alcohol en drugs. Daarnaast is verdachte bekend met ADHD. Dit kan leiden tot verlies van impulscontrole, hyperfocus en ontremd gedrag. Het recidiverisico wordt door de reclassering geschat als gemiddeld. De reclassering adviseert een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen met de volgende bijzondere voorwaarden:

Bij het bepalen van de straf heeft de rechtbank verder rekening gehouden met het feit dat verdachte inmiddels enkele maanden – al voordat hij werd aangehouden – geen contact meer heeft gezocht met het slachtoffer, dat hij is gestopt met het gebruiken van drugs, dat hij spijt heeft betuigd en dat hij bereid is om aan zijn problemen te werken.

De rechtbank acht, alles afwegende, een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 1 maand met een proeftijd van 2 jaar, met daaraan gekoppeld de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd door de reclassering en met aftrek van het voorarrest passend en geboden. De rechtbank zal aan deze voorwaarden een contactverbod met het slachtoffer en een locatieverbod voor de [adres 2] te [postcode 2] [plaats] toevoegen. De rechtbank legt daarnaast een taakstraf op van 100 uur. Een korte taakstraf, zoals bepleit, doet onvoldoende recht aan de ernst van de feiten.

De rechtbank zal geen artikel 38v Sr maatregel opleggen, omdat niet aan de wettelijke vereisten wordt voldaan. Dit geldt ook voor het dadelijk uitvoerbaar verklaren van de bijzondere voorwaarden.

Tot slot beveelt de rechtbank de opheffing van het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis.

De benadeelde partij [slachtoffer] heeft in verband met de ten laste gelegde feiten een vordering tot schadevergoeding ingediend. De benadeelde partij vordert € 14.074,10 aan materiële schade en € 3.500,00 aan smartengeld, telkens vermeerderd met de wettelijke rente. Verder is om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel verzocht.

Standpunten

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij kan worden toegewezen, met aftrek van de gevorderde borg van de gehuurde vakantiehuisjes, met toekenning van de wettelijke rente, en vordert oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering moet worden verklaard dan wel dat de vordering dient te worden afgewezen wat betreft de materiële schade. De verdediging heeft ten aanzien van de gevorderde huur van de vakantiehuisjes en de benzinekosten bepleit dat het onwaarschijnlijk is om te geloven dat het slachtoffer vreesde dat zij daadwerkelijk in gevaar was en daardoor haar woning moest verlaten en moest onderduiken in vakantiehuisjes. Verdachte was al weken gestopt met zijn delictgedrag en is na zijn aanhouding in bewaring gesteld onder schorsende voorwaarden, waaronder een contact- en locatieverbod. Daarnaast vraagt de verdediging zich af of er geen goedkopere opties waren om te verblijven. Ten aanzien van de gevorderde kosten die zien op de studievertraging stelt de verdediging zich op het standpunt dat er geen causaal verband tussen het delictgedrag en de studievertraging kan worden vastgesteld, nu er een objectieve en onderbouwde professionele verklaring ontbreekt. Met betrekking tot de immateriële schade heeft de verdediging zich op het standpunt gesteld dat deze dient te worden gematigd omdat er geen actuele objectieve (medische) onderbouwing van psychische schade is overlegd.

Overweging van de rechtbank

Materiële schade

Huur vakantiehuisjes

De rechtbank is van oordeel dat de kostenpost met betrekking tot de huur van de vakantiehuisjes (€ 851,56) voldoende onderbouwd is. Ter zitting is naar voren gekomen dat de benadeelde door de politie werd geadviseerd om een tijd op een andere plek te verblijven. Daarnaast zijn de gevorderde kosten onderbouwd met facturen. De rechtbank zal een bedrag van € 195,00 (3 keer € 65,00) van het gevorderde bedrag aftrekken. Dit betreft de borg die de benadeelde heeft teruggekregen.

Benzinekosten

De rechtbank is van oordeel dat de gevorderde benzinekosten onvoldoende rechtstreeks verband houden met de tenlastegelegde feiten, omdat de kosten niet door de benadeelde zelf zijn gemaakt. Daarnaast is onvoldoende komen vast te staan door wie, wanneer en hoe vaak de benadeelde is bezocht. De benadeelde partij is daarom voor dit deel van de vordering niet-ontvankelijk.

Studievertraging

De rechtbank is van oordeel dat het gevorderde bedrag met betrekking tot de studievertraging (€ 13.112,50) voldoende onderbouwd en toewijsbaar is. Gelet op de toelichting, de brief van [hulpverleningsorganisatie] en de cijferlijst acht de rechtbank het voldoende aannemelijk dat de benadeelde studievertraging heeft opgelopen ten gevolge van de ten laste gelegde feiten. Het feit heeft immers plaatsgevonden in het begin van het studiejaar.

Het totale bedrag aan materiële schade dat de rechtbank toewijst bedraagt daarmee

€ 13.769,06.

Smartengeld

Op basis van de genoemde bewijsmiddelen en wat ter zitting over de vordering is besproken, stelt de rechtbank vast dat de benadeelde partij door het bewezenverklaarde schade heeft geleden die binnen de categorieën van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek valt.

Door het feit heeft benadeelde ernstige psychische schade opgelopen. De belaging en bedreiging hebben een gevoel van angst en onveiligheid veroorzaakt. De aard en ernst van de normschending brengen in dit geval met zich dat de gestelde nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. De rechtbank is aldus van oordeel dat de benadeelde immateriële schade heeft geleden die het rechtstreekse gevolg is van de door de verdachte gepleegde feiten. De rechtbank houdt rekening met de aard en de ernst van het feit en de bedragen die Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen toewijzen. Naar maatstaven van billijkheid zal zij het smartengeld op een bedrag van € 2.500,00 vaststellen. De rechtbank zal de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk verklaren in de vordering.

In totaal zal de rechtbank dus een schadevergoeding toewijzen van € 16.269,06 die bestaat uit:

Verdachte is vanaf 13 november 2024 (datum laatste betaling vakantiehuisje) wettelijke rente over het toegewezen bedrag van € 656,56 aan huur van de vakantiehuisjes verschuldigd. Over de bedragen van € 13.112,50 (studievertraging) en € 2.500,00 (immateriële schade) is verdachte vanaf 2 november 2024 (laatste dag van de tenlastegelegde periode) verschuldigd.

De oplegging van de straf en/of maatregel is gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 57, 285 en 285b van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank:

 verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;

 verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;

 verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert de strafbare feiten zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;

 verklaart verdachte hiervoor strafbaar;

Benadeelde partij [slachtoffer]