RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser
de minister van Buitenlandse Zaken, verweerder, hierna: de minister
Samenvatting
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummer: NL25.32418
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. S. Petkovic),
en
(gemachtigde: mr. J.M. Sánchez Rhemrev).
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser voor een visum kort verblijf. Eiser is het niet eens met de afwijzing. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het bestreden besluit in stand kan blijven. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 6 maart 2025 een visum kort verblijf aangevraagd met het doel ‘verblijf bij [referent] (referente)’.
De minister heeft deze aanvraag met het primaire besluit van 18 maart 2025 afgewezen. Met het bestreden besluit van 25 juni 2025 heeft de minister het bezwaar van eiser kennelijk ongegrond verklaard.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. Eiser is wegens betalingsonmacht vrijgesteld van de verplichting om griffierecht te betalen.
De rechtbank heeft het beroep op 28 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van de minister deelgenomen. De gemachtigde van eiser heeft zich afgemeld voor de zitting.
Beoordeling door de rechtbank
Achtergrond
3. Eiser heeft de Marokkaanse nationaliteit en is de echtgenoot van referente. Hij heeft een visum kort verblijf aangevraagd om referente en zijn schoonfamilie te bezoeken in de periode van 15 april 2025 tot 20 mei 2025.
Het bestreden besluit
4. De minister heeft de visumaanvraag afgewezen, omdat de sociale en economische binding met Marokko onvoldoende is aangetoond dan wel gering is gebleken, waardoor niet aannemelijk is gemaakt dat eiser (tijdig) het Schengenbied zal verlaten. Omdat wordt getwijfeld aan de uiteindelijke verblijfsduur, wordt ook getwijfeld aan de juistheid van het opgegeven reisdoel. De minister heeft de visumaanvraag van eiser afgewezen op grond van artikel 32, eerste lid, aanhef en onder a, sub ii en onder b van de Visumcode.
De minister weegt in het nadeel dat eiser onvoldoende sociale binding heeft met Marokko, omdat er geen eigen achterblijvend gezin is waarvoor hij verantwoordelijkheid draagt. Eiser stelt dat hij zorgdraagt voor zijn ouders, maar niet is gebleken dat zijn ouders hulpbehoevend zijn, dat eiser hen daadwerkelijk verzorgt en dat niemand anders deze zorg zou kunnen overnemen. Wat betreft de economische binding is niet gebleken dat eiser over een stabiel en regelmatig inkomen beschikt om zelfstandig in zijn onderhoud te voorzien. Eiser heeft gesteld werkzaam te zijn als stoffeerder, maar heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij daadwerkelijk economische activiteiten onderneemt en daarmee een inkomen genereert.
Het beroep
Sociale en economische binding
5. Eiser voert aan dat hij een sterke sociale binding heeft met Marokko. Hij heeft zijn hele leven in Marokko gewoond, heeft daar een sociaal leven opgebouwd en maakt deel uit van een hecht gezin dat bestaat uit zijn ouders, zus en drie broers. Terugkeer naar Marokko is noodzakelijk, omdat eiser samen met zijn broers dagelijks ondersteuning biedt aan hun hulpbehoevende ouders. Ten aanzien van zijn economische binding met Marokko, voert eiser aan dat hij als zelfstandig ondernemer werkzaam is als stoffeerder. Met de overgelegde foto’s, een diploma en een inschrijving in de Marokkaanse kamer van Koophandel heeft hij aangetoond dat hij een gediplomeerd stoffeerder is en dat zijn onderneming officieel staat geregistreerd. Omdat hij al zijn verdiensten contant ontvangt, binnen zijn branche geen gebruik wordt gemaakt van facturen en eiser niet belastingplichtig is, kan hij geen objectieve documenten overleggen met betrekking tot zijn inkomsten.
Op grond van artikel 32, eerste lid, onder b, van de Visumcode wijst de minister een visumaanvraag af als er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van de aanvrager om het Schengengebied te verlaten vóór het verstrijken van de geldigheid van het aangevraagde visum. De minister beoordeelt het voornemen van de aanvrager om het Schengengebied tijdig te verlaten doorgaans aan de hand van de sociale en economische binding van de aanvrager met het land van herkomst. Bij de sociale binding houdt de minister rekening met bijvoorbeeld familieleden waarvoor de aanvrager zorgdraagt, die zonder zorg komen te zitten als de aanvrager niet terugkeert. Bij de economische binding houdt de minister rekening met bijvoorbeeld substantiële en regelmatige inkomsten die de aanvrager verliest als hij niet terugkeert.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich op het standpunt kunnen stellen dat de sociale binding van eiser met Marokko onvoldoende is aangetoond. Op basis van het gegeven dat de ouders en broers en zus van eiser in Marokko verblijven, heeft de minister niet zonder meer hoeven aannemen dat de sociale binding van eiser met Marokko zodanig sterk is dat terugkeer is gewaarborgd. Eisers standpunt dat hij voor zijn ouders moet zorgen, omdat zij vanwege hun leeftijd hulpbehoevend zijn, heeft hij onvoldoende aannemelijk gemaakt. De minister heeft mogen betrekken dat eiser niet met stukken heeft onderbouwd op welke wijze of in welke mate zijn ouders zorg nodig hebben in verband met hun ouderdomsklachten en ook niet in hoeverre eiser daadwerkelijk die zorg biedt. Daarnaast is niet gebleken van zwaarwegende maatschappelijke verplichtingen die tot terugkeer nopen.
De rechtbank oordeelt ten aanzien van de economische binding dat de minister zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij over een regelmatig en substantieel inkomen beschikt en op basis hiervan economisch gebonden is aan Marokko. Eiser heeft weliswaar documenten overgelegd waaruit blijkt dat hij een onderneming op zijn naam heeft staan bij de Marokkaanse Kamer van Koophandel, maar de minister heeft erop mogen wijzen dat uit de voornoemde stukken niet kan worden vastgesteld dat sprake is van daadwerkelijke exploitatie van die onderneming. Eiser heeft bijvoorbeeld geen facturen, verkooporders, bankafschriften of inkoopbewijzen overgelegd. Dat eiser in bewijsnood verkeert, is volgens de rechtbank onvoldoende aannemelijk gemaakt.
De minister mocht naar het oordeel van de rechtbank dan ook tot de conclusie komen dat de economische en sociale binding met Marokko niet zodanig zijn, dat op grond daarvan de tijdige terugkeer van eiser is gewaarborgd.
Nu de hiervoor besproken weigeringsgrond de afwijzing van het visum zelfstandig kan dragen behoeft de andere weigeringsgrond, namelijk dat het doel en de omstandigheden van het voorgenomen verblijf onvoldoende zijn aangetoond, geen bespreking.Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de afwijzing van de aanvraag van eiser in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.H.W. Franssen, rechter, in aanwezigheid van mr. C.L. Vrije, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.