ECLI:NL:GHARL:2026:2152

geboren op [Geboortedatum] 1997 in [Geboorteplaats] ,

wonende [Adres 1] .

Verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Nederland.

Het hof heeft bij de beslissing betrokken wat op de zitting van het hof van 26 maart 2026 en op de zitting bij de politierechter besproken is.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, strekkende tot:

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat verdachte en zijn raadsman, mr. P.R. Logemann hebben aangevoerd. Tevens heeft het hof kennisgenomen van hetgeen namens de benadeelde partij [Slachtoffer] , door haar gemachtigde mw. [gemachtigde] van Slachtofferhulp, naar voren is gebracht.

Bij het hierboven genoemde vonnis, waartegen het hoger beroep is gericht, heeft de politierechter:

Het hof legt aan verdachte een andere straf op. Het hof vernietigt daarom het vonnis en doet opnieuw recht.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

primairhij op of omstreeks 3 februari 2025 te [Plaats] , ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [Slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen met een of meerdere handen de hals en/of de keel heeft vastgepakt en/of vastgepakt heeft gehouden en/of (vervolgens) de hals en/of de keel heeft dichtgeknepen en/of dichtgeknepen heeft gehouden, in elk geval door verstikkend geweld op de hals en/of de keel heeft uitgeoefend, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

subsidiairhij op of omstreeks 3 februari 2025 te [Plaats] , [Slachtoffer] heeft mishandeld door die [Slachtoffer] met een of meerdere handen bij de hals en/of de keel vast te pakken en/of vastgepakt te houden en/of (vervolgens) de hals en/of de keel dicht te knijpen en/of dichtgeknepen te houden, in elk geval door verstikkend geweld op de hals en/of de keel uit te oefenen.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het primair ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen kan worden. Gelet op het onderzoek ter terechtzitting en het strafdossier is er geen andere conclusie mogelijk dan dat sprake is van een poging tot zware mishandeling. De verklaring van aangeefster wordt ondersteund door de verklaring van haar zus en het verslag van de forensisch arts. Daaruit volgt dat aangeefster door verdachte bij haar hals is gegrepen en dat haar keel is dichtgeknepen. Verdachte heeft door zijn handelen bewust de aanmerkelijke kans aanvaard op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. De verklaring van de huisgenoot van verdachte dient terzijde te worden geschoven omdat hij door de snelheid waarmee het incident zich afspeelde niet alles heeft kunnen waarnemen.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft bepleit dat verdachte van het primair ten laste gelegde dient te worden vrijgesproken omdat hij geen opzet had op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Verdachte heeft aangeefster beetgepakt, van zichzelf afgehouden en zichzelf verweerd. Verder kan op basis van het verslag van de forensisch arts niet worden vastgesteld dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het ten laste gelegde onderdeel dat ziet op het dichtknijpen van de keel.

Oordeel van het hof

Het hof is van oordeel dat er voldoende wettig en overtuigend bewijs is voor het primair ten laste gelegde. Het verweer dat verdachte geen opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel had wordt weerlegd door de gebezigde bewijsmiddelen, zoals deze later zullen worden uitgewerkt, ingeval cassatieberoep zal worden ingesteld. Het hof twijfelt niet aan de juistheid en betrouwbaarheid van dat bewijs.

Het hof stelt op basis de aangifte, die wordt ondersteund de verklaring van de zus van aangeefster en het verslag van de forensisch arts, vast dat verdachte aangeefster met beide handen bij de keel heeft gepakt, vastgepakt heeft gehouden en de keel heeft dichtgeknepen en dichtgeknepen gehouden. Het verweer van de raadsman – dat voor bewijs van het ten laste gelegde dichtknijpen van de keel behalve de medische verklaring ook, zo begrijpt het hof het verweer, ondersteuning door een ander bewijsmiddel nodig is – vindt geen steun in het recht.

Opzet

Voor een bewezenverklaring van poging zware mishandeling is het van belang dat verdachte (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel.

Voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg is aanwezig indien verdachte zich willens en wetens heeft blootgesteld aan de aanmerkelijke kans dat dat gevolg zal intreden. Of in een concreet geval sprake is van voorwaardelijk opzet zal, als de verklaringen van verdachte en/of eventuele getuigenverklaringen geen inzicht geven in hetgeen ten tijde van de gedraging in verdachte is omgegaan, afhangen van de feitelijke omstandigheden van het geval, waarbij de aard van de gedragingen en de omstandigheden waaronder deze zijn verricht van belang zijn. Bepaalde gedragingen kunnen naar hun uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als zozeer gericht op een bepaald gevolg dat het – behoudens contra-indicaties – niet anders kan zijn, dan dat verdachte de aanmerkelijke kans op het betreffende gevolg heeft aanvaard.

Naar het oordeel van het hof kunnen het vastpakken van de keel, het dichtknijpen en het dichtgeknepen houden van de keel van aangeefster naar hun uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als zozeer gericht op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel dat het niet anders kan zijn dan dat verdachte bewust de aanmerkelijke kans op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel heeft aanvaard. Verdachte heeft met kracht, met twee handen de keel van aangeefster vastgepakt, dichtgeknepen en dichtgeknepen gehouden, ook toen zij zich naar de grond liet zakken. Het werd zwart voor haar ogen en zij voelde dat zij geen lucht meer kreeg. Het kan niet anders dan dat verdachte zich bewust was van de kans dat dit in zwaar lichamelijk letsel zou kunnen resulteren en dat hij deze mogelijkheid ook heeft aanvaard door het dichtknijpen voort te zetten. Van belang daarbij is de kwetsbaarheid van de keel ter plaatse van de luchtwegen. Van contra-indicaties voor het aannemen van opzet is naar het oordeel van het hof niet gebleken.

Het hof acht op grond van de inhoud van wettige bewijsmiddelen, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het primair tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

primairhij op 3 februari 2025 te [Plaats] , ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [Slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen met een of meerdere handen de keel heeft vastgepakt en vastgepakt heeft gehouden en de keel heeft dichtgeknepen en dichtgeknepen heeft gehouden, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Het hof spreekt verdachte vrij van die onderdelen van de tenlastelegging die hierboven niet bewezen zijn verklaard.

Het bewezenverklaarde is strafbaar.

Verdachte is strafbaar omdat geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk geworden die maakt dat verdachte niet strafbaar is.

Bij het bepalen van de straf houdt het hof rekening met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte.

Met betrekking tot de aard en de ernst van het bewezenverklaarde feit heeft het hof in het bijzonder acht geslagen op:

Met betrekking tot de persoon van de verdachte heeft het hof in het bijzonder acht geslagen op:

De raadsman heeft verzocht om de door de advocaat-generaal gevorderde taakstraf van 240 uren, subsidiair 120 dagen hechtenis, te matigen in verband met zijn rol in het gezin en bedrijf. Daarnaast kan volgens de raadsman een voorwaardelijke gevangenisstraf worden opgelegd.

Alles afwegende acht het hof, gelet op de huidige positieve stand van zaken op de belangrijkste leefgebieden van verdachte en het door hem geuite besef dat zijn handelen fout is geweest, een taakstraf van 120 uren, subsidiair 60 dagen hechtenis, met aftrek van het voorarrest, met daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf van 4 weken, met een proeftijd van 2 jaren, passend en geboden. Aan de voorwaardelijke gevangenisstraf zullen de bijzondere voorwaarden van een meldplicht en het verplicht meewerken aan ambulante behandeling worden verbonden. Anders dan door de benadeelde partij is verzocht, is het hof de noodzaak tot oplegging van een contact- en locatieverbod in de vorm van bijzondere voorwaarden niet gebleken. Van belang daarbij is het belastende karakter daarvan voor verdachte, afgezet tegen het gegeven dat niet gebleken is dat verdachte nog contact heeft gezocht met de benadeelde partij en dat hij er ter zitting blijk van heeft gegeven het foute van zijn handelen in te zien.

De benadeelde partij heeft een vordering tot schadevergoeding van € 2.000,00, bestaande uit immateriële schade, ingediend. De politierechter heeft dit bedrag integraal toegewezen.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het primair bewezenverklaarde handelen van verdachte rechtstreeks immateriële schade heeft geleden.

Ter terechtzitting van het hof heeft verdachte spijt betuigd richting de benadeelde partij en met zoveel woorden te kennen gegeven de gehele door de benadeelde partij gevorderde schadevergoeding te willen voldoen. Deze verklaring van de verdachte ter zitting wordt door het hof opgevat als een gerechtelijke erkentenis in de zin van artikel 154 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering en brengt het hof tot de conclusie dat het aldus door de benadeelde partij gevorderde bedrag aan schadevergoeding voor integrale toewijzing in aanmerking komt.

Verdachte is tot vergoeding van die schade gehouden zodat de vordering zal worden toegewezen voor het bedrag van € 2.000,00, vermeerderd met de wettelijke rente.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op.

De straf en/of maatregel is gebaseerd op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 45 en 302 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij golden op het moment van het bewezenverklaarde.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het primair tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het primair bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 4 (vier) weken.

Bepaalt dat de gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt dan wel de hierna te noemen bijzondere voorwaarde(n) niet heeft nageleefd.

Stelt als bijzondere voorwaarden:

Van rechtswege gelden hierbij als voorwaarden dat de verdachte:

Geeft opdracht dat de reclassering toezicht houdt op de naleving van de voorwaarden en de verdachte ten behoeve daarvan begeleidt.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 120 (honderdtwintig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 60 (zestig) dagen hechtenis.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van twee uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [Slachtoffer] , ter zake van het primair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 2.000,00 (tweeduizend euro) als vergoeding voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 20 (twintig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op 3 februari 2025.

Dit arrest is gewezen door mr. G.A. Versteeg, mr. L.T. Wemes en mr. M.M. Dolman, in aanwezigheid van de griffier mr. G.A.G. van Essen en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 9 april 2026.